Ungrading: Een betere manier om studenten te beoordelen?

De meeste docenten in het hoger onderwijs hebben waarschijnlijk gemengde gevoelens over cijfers. Aan de ene kant zijn ze een handige en vertrouwde manier om de prestaties en vooruitgang van studenten te communiceren. Aan de andere kant zijn er ook zorgen dat ze mogelijk de intrinsieke motivatie en het welzijn van leerlingen ondermijnen. Waar ik zelf bijvoorbeeld allergisch voor ben, is de eindeloze discussies die cijfers op kunnen roepen. Bijvoorbeeld discussies tussen collega's of een scriptie een 7.3 of toch een 7.5 moet krijgen. Wat een verspilde energie is dat! Een cijfer is tenslotte maar een cijfer: Als de energie die docenten in zulke onderlinge discussies stoppen nu eens gebruikt zou worden voor het leerproces van studenten door bijvoorbeeld met studenten te spreken over hun vorderingen? Ik denk dat dat heel wat leerzamer zou zijn dan een studenten informeren dat hun scriptie beoordeeld is met een 7.4.

Zijn er misschien andere manieren om studenten te beoordelen? Manieren die mogelijk meer recht doen aan de autonomie en intrinsieke motivatie van studenten? Tim Gorichanaz, een docent aan Drexel University, onderzocht een methode die "ungrading" genoemd wordt in zijn recente studie die werd gepubliceerd in Active Learning in Higher Education. In zijn cursus worden studenten uitgenodigd om hun eigen doelen te stellen, over hun leerproces na te denken en hun eigen cijfers voor te stellen aan de docent. Hij interviewde acht studenten die ungrading voor de eerste keer meemaakten en vond vier thema's die hun ervaring kenmerkten: de-gamificatie, tijd om na te denken en te reflecteren, rijke communicatie en leergemeenschap.

De studenten gaven aan dat ze zich in zijn cursus meer konden richten op de inhoud en minder op de punten, meer creatieve risico's konden nemen, hun leerproces konden verdiepen door te reflecteren, meer feedback kregen van de docent en zich meer verbonden voelden met hun klasgenoten. Voor deze studenten werkte ungrading erg goed.

Natuurlijk is ungrading geen wondermiddel. Het brengt ook een aantal uitdagingen met zich mee: voor studenten kan het onzekerheid meebrengen over wat er van hen verwacht wordt en voor docenten kan het complex zijn om ungrading op een goede manier vorm te geven in hun cursus. Maar Gorichanaz beargumenteert dat ungrading een veelbelovend alternatief is voor traditionele quotering dat aansluit bij de doelen van intellectuele karaktervorming. Daarbij zitten er enkele methodologische haken en ogen aan de studie van Gorichanaz: de auteur was ook zijn eigen object van studie en dat kan onbedoeld een bias hebben geïntroduceerd in zijn interpretaties. En uiteraard is deze studie klein van opzet en zou het mooi zijn als er studies zouden komen die bijvoorbeeld de langetermijneffecten van ungrading zouden bekijken. 

Het abstract

This paper presents an interpretative phenomenological analysis study of students’ experiences with ungrading in the form of reflection-based self-evaluation in a college course. In the landscape of student evaluation, ungrading strategies respond to the limitations of traditional grading systems, particularly with respect to cultivating in-demand skills and capacities, such as adaptability, creative thinking, and self-management. Through in-depth interviews with eight students, this study reports on four experiential themes that characterize the switch to ungrading: de-gamification, or unsettling the “gamified” nature of evaluation in the traditional grading system; time to think and reflect, creating space for review and the deepening of learning; rich communication, or continual feedback between teacher and student; and learning community, in which students felt like they were part of a team effort rather than siloed individuals. Considerations for further research, as well as implementation of ungrading in other courses, are discussed.

Nauwkeurigheid van beoordelingen van leerprestaties: algemeen of domein-specifiek?

In een studie die onlangs is geaccepteerd in Contemporary Educational Psychology is onderzocht of de diagnosevaardigheden van basisschoolleraren specifiek zijn voor bepaalde schoolvakken of domeinen. Hiervoor is de zogenaamde "teacher judgment accuracy" (TJA) onderzocht. Teacher judgment accuracy is de kwaliteit of accuraatheid van de beoordelingen die leraren maken van de prestaties van hun leerlingen. Volgens de auteurs, Elena Mack, Jessica Gnas, MiriamVock en Franzis Preckel  is belangrijk om te onderzoeken of leraren specifieke vaardigheden moeten ontwikkelen voor het beoordelen van prestaties in verschillende vakken, omdat onjuiste beoordelingen vergaande gevolgen kunnen hebben voor leerlingen. 

Om TJA te meten, is gebruik gemaakt van een vragenlijst waarbij leraren hun beoordelingen van de prestaties van leerlingen in verschillende vakken moesten geven. De resultaten van dit onderzoek laten zien dat basisschoolleraren behoorlijk goed zijn in het inschatten van de prestaties van hun leerlingen. Toch bleken de beoordelingen van leraren in bepaalde domeinen nauwkeuriger te zijn dan in andere (lezen versus meetkunde). De auteurs suggereren dat het belangrijk is dat leraren vaardigheid ontwikkelen in het beoordelen van de prestaties van hun leerlingen in verschillende domeinen en voor verschillende vakken.

Het abstract

Teachers’ diagnostic competence for accurately judging students’ achievement is essential for instructional practice and professional decisions. To promote their judgment accuracy, it is important to know if this is a general or domain-specific skill. We investigated teachers’ judgment accuracy in German language (one subdomain: reading) and mathematics (two subdomains: geometry; stochastics) and examined differences across domains (i.e., German and mathematics) and across subdomains (reading; geometry; stochastics). We examined the judgment accuracy of 59 German elementary school teachers who teach both German and Mathematics, judging the achievement of 1227 students in the three subdomains. We conducted multilevel analyses with a subsample of 39 teachers and 787 students and calculated different accuracy components (i.e., rank, level, and differentiation) to examine the comparability of our results. In line with prior research, findings revealed that teachers’ judgments were fairly accurate. However, there were significant differences between teachers’ average judgment accuracy in different subdomains (between-person comparisons) and no or only a weak relation between individual teachers’ judgment accuracy in different subdomains (within-person comparisons). Findings support the notion that teachers’ judgment accuracy of student achievement is domain-specific with respect to the investigated subdomains. Practical implications for the promotion of teacher judgment accuracy are discussed.