Hoe kiezen studenten partners om mee samen te werken?

In het hoger onderwijs werken studenten vaak samen aan schrijftaken.  Maar hoe kiezen studenten hun partners voor zo'n taak? En maakt het uit met wie ze samenwerken? Een recente studie van Putzeys et al. onderzocht deze vragen door 28 studenten te interviewen die in zelfgekozen duo's een literatuurstudie moesten schrijven. Het doel van de studie was om inzicht te krijgen in:

1. Voorkeuren van studenten voor door docenten toegewezen versus zelfgeselecteerde groepsvorming
2. De redenen van studenten om zelf een specifieke partner te kiezen
3. De mate waarin studenten een partner kiezen die lijkt op henzelf

De belangrijkste bevindingen van het onderzoek waren:

De meeste studenten gaven de voorkeur aan zelf een partner te kunnen kiezen boven toewijzing door de docent, vooral omdat ze voorspelbaarheid en controle wilden hebben over het samenwerkingsproces en het resultaat.

De belangrijkste reden om zelf een partner te kiezen was bekendheid en vertrouwdheid, vooral gebaseerd op eerdere samenwerkingservaring in plaats van vriendschap. Studenten waardeerden de voordelen van het samenwerken met iemand die ze goed kenden, zoals gemakkelijkere communicatie, vlottere taakverdeling en een betere sfeer. Ze erkenden echter ook de nadelen, zoals mogelijke conflicten, moeilijkheden bij het geven van feedback en sociale druk.

Studenten kozen meestal een partner met een vergelijkbare houding, vaardigheid, taakbenadering en kijk op de inhoud van de taak. Ze rapporteerden meer overeenkomsten dan verschillen met hun partner, wat zou kunnen wijzen op een voorkeur voor een vergelijkbare partner.

Dit onderzoek laat zien welke complexe en strategische beslissingen studenten nemen wanneer ze groepen vormen om samen te schrijven. Het benadrukte ook de voor- en nadelen van het werken met een bekende en gelijkaardige partner vanuit het perspectief van studenten. De auteurs formuleren ook enkele implicaties voor de praktijk, zoals het afwisselen van door de docent toegewezen en door de student gekozen groepsvorming.

Adaptatie-ervaring: noodzakelijk voor teamsucces?

Teamadaptatie is het vermogen van een team om zich aan te passen aan veranderende omstandigheden. Dit kan bijvoorbeeld nodig zijn bij onverwachte gebeurtenissen zoals het plotseling vertrek van een teamlid of een onverwachte technische storing. Het is belangrijk voor het succes van teams en organisaties om te kunnen reageren op dergelijke situaties en zich snel en accuraat aan te passen. Teams kunnen verschillen in de mate waarin ze ervaring hebben mer adaptatie: adaptatie-ervaring. Adaptatie-ervaring kan worden gedefinieerd als de ervaring die teams hebben opgedaan met het aanpassen van hun werkwijzen en processen aan veranderende omstandigheden.

Het artikel "Shedding Light on Team Adaptation: Does Experience Matter?" onderzoekt de effecten van teamadaptatie-ervaring op het teamadaptatieproces en de prestaties van teams. Het onderzoek, uitgevoerd met twee laboratoriumexperimenten, suggereert dat teamadaptatie-ervaring geen voordelen biedt ten opzichte van teams zonder ervaring, noch voor teams met externe teamadaptatie-ervaring ten opzichte van teams met interne ervaring. Collectieve ervaring in routine- en niet-routine omstandigheden lijkt teams de nodige middelen te geven om te kunnen adapteren. Het uitvoeren van het teamadaptatieproces bleek niet altijd te leiden tot hoge prestaties van teams.

Het abstract

Investigating the team adaptation process in two laboratory experiments (N = 144 teams, n = 504 participants), we found no benefits for teams with team adaptation experience (vs. without) nor for teams with external team adaptation experience (vs. with internal experience). Collective experience under routine and nonroutine conditions seems to provide teams with the resources to adapt. We further found that executing the team adaptation process did not always lead to high team performance; different team performance requirements might explain these findings. We discuss how our experimental findings can extend our understanding of team adaptation toward new boundary conditions.